Godina bez Halida Bešlića: Otišao je veliki glas, ostale su pjesme i priče o čovjeku kojeg su svi voljeli

Prošla je godina otkako je Bosna i Hercegovina ostala bez Halida Bešlića, jednog od najprepoznatljivijih i najvoljenijih izvođača narodne muzike čije je ime tokom više od četiri decenije karijere odavno preraslo granice muzičke scene.

Prošla je godina otkako je Bosna i Hercegovina ostala bez Halida Bešlića, jednog od najprepoznatljivijih i najvoljenijih izvođača narodne muzike čije je ime tokom više od četiri decenije karijere odavno preraslo granice muzičke scene.

Bešlić je preminuo 7. oktobra 2025. godine u 72. godini, nakon borbe s teškom bolešću i liječenja na Kliničkom centru Univerziteta u Sarajevu. Vijest o njegovoj smrti izazvala je reakcije kakve se rijetko viđaju nakon odlaska nekog umjetnika – od Bosne i Hercegovine i zemalja regije do gradova širom Evrope, Sjeverne Amerike i Australije.

Godinu kasnije njegove pjesme nisu nestale s radijskih stanica, proslava, koncerata i stadiona. Naprotiv, neke od njih dobile su i novi život među generacijama koje možda nisu ni bile rođene kada su prvi put snimljene.

Posebno mjesto zauzimaju “Ljiljani”, pjesma koja je postala neodvojivi dio navijačke atmosfere uz reprezentaciju Bosne i Hercegovine. Ovog ljeta ponovo se pjevala tokom nastupa Zmajeva na Svjetskom prvenstvu – od navijača u Torontu do slavlja nakon velikih rezultata bh. reprezentacije.

Od Knežine do najvećih dvorana

Halid Bešlić rođen je 20. novembra 1953. godine u Knežini kod Sokoca, a prve dodire s muzikom imao je još tokom školovanja kroz kulturno-umjetnička društva.

Nakon odsluženja vojnog roka stigao je u Sarajevo i počeo nastupati u restoranima i kafanama. Upravo je tu, daleko od velikih pozornica koje će kasnije puniti, počeo graditi karijeru koja će ga učiniti jednim od najvažnijih izvođača narodne muzike u Bosni i Hercegovini i regionu.

Prvu singl ploču snimio je krajem sedamdesetih godina, a početkom osamdesetih počinje period u kojem njegov glas postaje prepoznatljiv širom tadašnje Jugoslavije.

Uslijedile su pjesme koje su nadživjele vrijeme u kojem su nastale. “Neću, neću dijamante”, “Sijedi starac”, “Eh kad bi ti”, “Zlatne strune”, “Robinja”, “Prvi poljubac”, “Miljacka”, “Romanija”, “Ljiljani”, “Ja bez tebe ne mogu da živim”, “U meni jesen je” i brojne druge postale su dio njegovog ogromnog muzičkog naslijeđa.

Njegova publika s godinama se nije smanjivala. Generacije koje su odrastale uz njegove prve albume stajale su na koncertima uz mlade koji su njegove pjesme otkrivali desetljećima kasnije.

Punio je Skenderiju i Zetru, arene u Zagrebu i Beogradu, nastupao širom Evrope, Sjedinjenih Američkih Država i Australije, ali je imidž velike regionalne zvijezde kod njega rijetko pratio način života tipičan za estradu.

Više od 500 humanitarnih koncerata

Upravo je njegov odnos prema ljudima postao gotovo jednako važan dio priče o Halidu Bešliću kao i muzika.

Posebno tokom rata u Bosni i Hercegovini bio je intenzivno uključen u humanitarni rad. Održao je više od 500 humanitarnih koncerata širom Evrope, a prikupljeni novac korišten je za pomoć izbjeglicama i porodicama pogođenim ratom.

Humanitarni angažman nije završio s ratom. Tokom narednih decenija učestvovao je u brojnim akcijama za pojedince, porodice, bolnice i ugrožene zajednice.

Koliko mu materijalne stvari nisu bile presudne, nakon njegove smrti za N1 su govorili i njegovi dugogodišnji prijatelji i saradnici. Fahrudin Pecikoza prisjetio se da Bešlić nakon velikih koncerata ponekad nije imao ni novca za gorivo jer bi ono što zaradi podijelio drugima.

Slične priče N1 je zabilježio i u njegovoj rodnoj Knežini.

Mještani su nakon njegove smrti pričali o pomoći školi, džamiji i uređenju Knežak izvora, ali i o svakodnevnim gestama čovjeka koji se, uprkos slavi, u rodno mjesto vraćao kao jedan od njih.

Teška nesreća nije ga zaustavila

Jedan od najtežih trenutaka njegovog života dogodio se u martu 2009. godine, kada je doživio tešku saobraćajnu nesreću u sarajevskom naselju Kobilja Glava.

Zadobio je teške povrede i izgubio desno oko, a ljekari su se borili za njegov život. Ipak, Bešlić se oporavio i iste godine ponovo vratio publici i pozornici.

Karijeru je nastavio i tokom narednih godina, a pjesme koje je objavljivao pokazale su da njegova publika više nije pripadala samo jednoj generaciji.

“Miljacka” je postala jedan od njegovih najprepoznatljivijih hitova, “Romanija” neraskidiva veza s rodnim krajem, dok su “Ljiljani” s vremenom dobili mjesto i među pjesmama koje prate sportske uspjehe Bosne i Hercegovine.

Dan kada je Halid ujedinio gradove širom svijeta

Koliko je Bešlić značio ljudima možda se najbolje vidjelo tek nakon njegove smrti.

Pet dana nakon što je preminuo, 12. oktobra 2025. godine, građani su se spontano okupljali u više od 150 gradova u Bosni i Hercegovini, regionu i svijetu kako bi mu odali počast.

Sarajevo je bilo centar oproštaja. Više od 20.000 ljudi okupilo se ispred Vječne vatre. Pjevale su se “Romanija”, “Miljacka”, “Sarajevo, grade moj”, “U meni jesen je” i druge pjesme, dok su se slične scene istovremeno mogle vidjeti u Tuzli, Mostaru, Banjoj Luci, Zenici, Zagrebu, Beogradu, Ljubljani, Berlinu, Minhenu, Torontu, Sydneyju, Ottawi, St. Louisu i drugim gradovima.

Bio je to oproštaj koji je pokazao nešto što je pratilo gotovo cijelu njegovu karijeru – Halidova publika nije se lako mogla svrstati u jednu generaciju, grad, državu ili društvenu grupu.

Dan kasnije hiljade ljudi ponovo su izašle na sarajevske ulice.

Nakon komemoracije u Narodnom pozorištu, dženaza je klanjana u haremu Gazi Husrev-begove džamije, a povorka je prošla kroz centar Sarajeva prema Gradskom groblju Bare, gdje je Bešlić ukopan.

Knežina mu se odužila spomenikom

Posebno emotivan bio je oproštaj u njegovom rodnom kraju.

Knežina i Romanija nisu za Bešlića predstavljale samo mjesto rođenja. U rodni kraj vraćao se tokom cijelog života, pomagao ljudima i o njemu pjevao. Knežak izvor, jedno od mjesta njegovog djetinjstva, ostao je zabilježen i kroz “Romaniju”.

Mještani su odmah nakon njegove smrti pokrenuli inicijativu da mu upravo tu podignu spomenik.

Obećanje su ispunili.

U junu ove godine u Knežini je, nedaleko od Knežak izvora, otkriveno spomen-obilježje Halidu Bešliću. Podignuto je uglavnom donacijama stanovnika Knežine i okolnih mjesta, a organizatori su objasnili da su željeli da bude jednostavno i skromno – upravo onakvo kakvog pamte Halida. Otkrivanju spomenika prisustvovao je i njegov sin Dino.

Godina je prošla, pjesme su ostale

Godinu nakon njegove smrti možda je upravo ono što se događalo poslije 7. oktobra 2025. godine najbolji pokazatelj naslijeđa koje je Halid Bešlić ostavio.

Njegove pjesme i dalje se pjevaju na koncertima i porodičnim slavljima, u kafanama i automobilima, ali i na tribinama kada igra Bosna i Hercegovina.

Ovog ljeta “Ljiljani” su ponovo odjekivali među navijačima Zmajeva tokom Svjetskog prvenstva. Pjesma snimljena mnogo prije generacije koja je danas pjeva nastavila je živjeti bez svog izvođača.

A možda je još upečatljivije ono što je ostalo iza muzike.

Nakon njegove smrti prijatelji, saradnici i ljudi koji su ga slučajno susretali nisu prvenstveno pričali o tiražima, arenama i nagradama. Pričali su o čovjeku koji je pomagao, dijelio ono što ima, vraćao se u Knežinu i nakon najvećih uspjeha te ostao dostupan običnim ljudima.

Zato je 7. oktobra 2025. otišao jedan od najvećih glasova narodne muzike ovog prostora, ali je godina koja je uslijedila pokazala da Halid Bešlić nije ostao samo u svojim pjesmama.

Ostao je i u pričama ljudi koji ga pamte.

(TIP/Izvor: N1/Foto: NS BiH)